Συναισθηματική Αναπηρία

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η δουλειά (που με πληρώνει) είναι στα γραφεία του Φεστιβάλ EMOTION PICTURES "Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία". Μια δουλειά ιδιαίτερα αποδοτική, αν όχι για τα αντικειμενικά εφόδια που παρέχει, τουλάχιστον για τα κοινωνιολογικά συμπεράσματα που επιτρέπει να εξαχθούν.
Βρισκόμαστε στη φάση συλλογής ταινιών, και πέρα από τους όποιους παράγοντες τυχαιότητας ή διασυνδέσεων, ο αριθμός των ταινιών που φτάνουν από το Ισραήλ με θέμα την αναπηρία, είναι τουλάχιστον δυσανάλογος με αυτόν των ταινιών από άλλες χώρες, αποκλείοντας την Αμερική, για λόγους μεγεθών (οικονομικών και καλλιτεχνικών). Σε μια πρόχειρη προσπάθεια ερμηνείας, θα έλεγε κανείς ότι το γεγονός αυτό οφείλεται σε λόγους καθαρά αμυντικούς, είτε σαν μια προσπάθεια να πριμοδοτηθούν τα άτομα με αναπηρία με Ισραηλινή καταγωγή απέναντι στην πληθώρα φωτογραφιών από διαμελισμένα Παλαιστινιακά θύματα (πολέμου εκείνα, εντούτοις...), είτε σαν μια συμβολική απεικόνιση του συλλογικού δράματος και της συναισθηματικής αναπηρίας- έλλειψης που άφησε πίσω του το Ολοκαύτωμα. Παράλληλα, ένα κράτος - έθνος που συσπειρώθηκε γύρω από την έννοιας της ασφάλειας των υπηκώων του, φροντίζει να υπερτονίζει την μέριμνα που παρέχει στους πολίτες του με πληγές - ένδειες κάθε είδους. "Μετά το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να υπάρξει ποίηση" έγραφε ο Αντόρνο, και ίσως το ντοκιμαντέρ, μέσο έκφρασης καθαρά ρεαλιστικό, να φαντάζει η ιδανική φόρμα περιγραφής και απεικόνισης του πόνου.
....Σκέψεις, σαν σε διάλειμμα. Καλή δουλειά!

Σκέψεις με αφορμή μια ληξιαρχική πράξη θανάτου

Η ανάγνωση μιας ληξιαρχικής πράξης θανάτου μπορεί να είναι μια εξαιρετικά διαφωτιστική, αν και σύντομη χρονικά, εμπειρία στο βαθμό που είναι δυνατόν να σε ωθήσει σε συναισθήματα και σκέψεις που δεν έχεις την ευκαιρία να κάνεις συχνά σε ένα πολύβοο αστικό περιβάλλον.

Οι ρυθμοί της δουλείας, της διασκέδασης, της ίδιας της ζωής μας (αυτού του σύντομου ταξιδιού ζωτικότητας και εξέλιξης) είναι ως επί το πλείστον καταγιστικοί, και ως εκ τούτου μας επιτρέπουν συλλογισμούς που δεν εκτείνονται πολύ πέρα από την υλική μας αυτοπραγμάτωση ή την υπακοή μας στον νόμο του ισχυρότερου.

Ελπίζοντας να είμαστε εμείς οι δυνατότεροι, οι ομορφότεροι, οι πλουσιότεροι, οι πιο ποθητοί καταπιέζουμε τις πνευματικές μας ανάγκες, υπαρκτές και διαρκώς και εξελισσόμενες από την εποχή του homo sapiens:περιοριζόμαστε από αντικείμενα, συστήματα και άλλους ανθρώπους:τσαλακώνουμε τον νόμο της φυσικής επιλογής για να ταιριάζει στις αδυναμίες και τις προκαταλήψεις μας:βαφτίζουμε την αντικοινωνικότητα και την υποταγή μας στην τεχνολογία, πρόοδο και εξέλιξη του είδους. Πάνω από όλα καταστρέφουμε την γη μας νομίζοντας ότι είμαστε οι αλώβητοι εξουσιαστές της.

Θα επιστρέψουμε όμως σε αυτήν, αδύναμοι, πνευματικά και σωματικά εξουθενωμένοι. Στον αέναο κύκλο της ζωής είμαστε απλά ένας κρίκος. Ίσως ο πιο δυνατός ή ο πιο αδύνατος, αλλά μόνο ένας κρίκος με περιορισμένη διάρκεια.