Change we can believe in..

Οι εκλογές που θα διεξαχθούν τον Νοέμβριο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και θα αναδείξουν τον νέο πρόεδρο μια υπερδύναμης -που αναγκάζεται να συνειδητοποιήσει και αντιμετωπίσει το γεγονός ότι αποτελεί μέρος ενός πολύπλοκου, πολύδιάστατου και εξαιρετικά απρόβλεπτου παγκόσμιου περιβάλλοντος- είναι σημαντικές στον βαθμό που ο Μπαράκ Ομπάμα έχει πραγματικά κάτι διαφορετικό να προσφέρει από τον Ρεπουμπλικάνο αντίπαλο του.
Μέχρι τώρα ο γερουσιαστής του Ιλινόις έχει επιδείξει μια αξιοθαύμαστη ρητορική δεινότητα η οποία είναι ικανή να εμπνεύσει και να πείσει ένα φιλελεύθερο και διψασμένο για αλλαγή ακροατήριο. Έτσι και αλλιώς η "αλλαγή" είναι το βασικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα και ένας από τους πυλώνες της προσπάθειας του να γίνει ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου. Επιπλέον ο πρώτος μαύρος υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ (στοιχείο το οποίο ο ίδιος ο Ομπάμα έχει επιλέξει να υποβαθμίσει και να υποσκελίσει) χρησιμοποίησε με σύνεση και αποτελεσματικότητα το διαδίκτυο και τα μέσα της Νέας Οικονομίας προκειμένου να συγκεντρώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα υψηλά χρηματικά ποσά τα οποία αναμφίβολα διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στον μαραθώνιο των primaries. Η Χίλαρυ διαπίστωσε την σημασία της χρηματοδότικης επάρκειας σε πολυδάπανες και μακρόσυρτες εσωκομματικές διεργασίες με το πιο οδηνυρό τρόπο, αν και φυσικά δεν θα ήταν ορθό να αποδώσουμε την απόσυρση της από την διεκδίκηση του χρίσματος σε αυτό τον παράγοντα.
Ένα ακόμη στοιχείο που κάνει τον Ομπάμα έναν ξεχωριστό υποψήφιο, παρά το γεγονός ότι έχει δεικτικά κατακριθεί για αυτό από τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, είναι το γεγονός ότι έχει προωθήσει προς το ευρύ κοινό περισσότερο μια εικόνα ενός ροκ σταρ ή ενός ποπ ειδώλου σε περιοδία παρά ενός πολιτικού που ετοιμάζεται να γίνει ο επόμενος Πρόεδρος και να αντιμετωπίσει τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Αμερική.Στην καλλιέργεια αυτής της εικόνας έχει συμβάλει ότι μόνο το νεαρό της ηλικίας του Ομπάμα αλλά και το οικογενειακό του περιβάλλον. Η ανατροφή του σε μια μονογενεική οικογένεια από την Χαβάη καθώς και οι εικόνες της αφρικανής γιαγιάς του να κρατάει προεκλογικό πλακάτ προκάλεσαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης με ποικίλες αντιδράσεις. Θαυμασμό για ένα γνήσιο τέκνο του αμερικανικού ονείρου ή αμφιβολία για τον αν ο Δημοκρατικός υποψήφιος ενστρερνίζεται και διαπνέεται από τις αμερικανικές αξίες. Παρά το γεγονός ότι η Αμερική βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακη της τεχνολογικής καινοτομίας και της οικονομικής ανάπτυξης, η κοινωνία της είναι κατα βάση και εν πολλοίς συντηρητική και ανθεκτική σε συνθήματα δραματικών αλλαγών. Η μονοδιάστατη και απλοική αντίληψη για το κόσμο, η ασφάλεια που δίνει στους Αμερικανούς η ηπειρωτική τους απομόνωση,η προσήλωση τους σε θεσμούς όπως η οικογένεια και η κοινότητα,η εργασιακή ηθική και η έντονη θρησκευτικότητα είναι συνιστώσες που θριαμβέυουν στην μέση αμερικανική οικογένεια και θα πρέπει να λαμβάνονται υπ' όψιν.
Πέρα όμως από τα ξεχωριστά προσωπικά του χαρακτηριστικήκα,προσφέρει ο Μπαράκ Ομπάμα μια αξιόπιστη πρόταση διαχείρισης μιας στρατιωτικής υπερδύναμης, συμβολής στην αντιμετώπιση των παγκόσμιων προκλήσεων αλλά και επιτυχούς αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων του μέσου Αμερικανού? Είναι πραγματικά εκπληκτικό να διαπιστώνει κανείς σε πόσο διαφορετικά πράγματα στρέφουν την προσοχή τους Αμερικανοί και Ευρωπαίοι για αυτές τις εκλογές και πόσο διαφορετικού είδους προσδοκίες τρέφουν από τον νέο αμερικανό Πρόεδρο.Αρκεί κανείς να καταμετρήσει την αναφορά της φράσης "middle American family" σε συνεντέυξεις του CNN με στελέχη ρεπουμπλικάνων και δημοκρατικών για να κατανοήσει την προτεραιότητα που αποδίδουν στα εσωτερικά προβλήμα και την οικονομική κρίση που απειλεί τα αδύνατα οικονομικά στρώματα (τα οποία επιπροσθέτως πλήττονται από την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης). Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει δεσμευτεί για μια καθολική κάλυψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (universal health care) κάτι για το οποίο αξίζει να θυμηθούμε είχε επανηλλειμένα μιλήσει και η Χίλαρυ Κλίντον επί προεδρίας Μπιλ Κλιντον, χωρίς ωστόσο κάποιο απτό αποτέλεσμα.Επιπλέον έχει μιλήσει για ένα δικαιοτερο φορολογικό σύστημα το οποίο αφ' ενός δεν θα επιβαρύνει τα χαμηλότερα εισοδήματα και αφ' ετέρου δεν θα απαλλάσει με τόσο σκανδαλώδη τρόπο τις επιχειρήσεις και τα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον αφελές να πειστεί κανείς ότι ο Ομπάμα θα προχωρήσει στην λήψη μέτρων θα αναγκάσουν τις επιχειρήσεις να καταβάλλουν σημαντικά υψηλότερους φόρους. Η ισχύς των ισχυρών αμερικανικών επιχερήσεων στην διαδικασία λήψης απαφάσεων που τους αφορούν είναι παγιωμένη και αδιαμφησβήτη όπως κατεδείχθη με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο κατά την οκτάχρονη νεοσυντηρητική διακυβέρνηση. Η ρεαλιστική προσδοκία που θα έπρεπε να αποτεθεί στον Ομπάμα είναι η δικαιότερη φορολόγηση, ένα ευρύ αναδιανεμητικό σύστημα που θα σταθεί δυνατόν να επουλώσει τις δραματικές ανισότητες της αμερικανικής κοινωνίας καθώς και η επίτευξη στόχων κοινωνικής πολιτικής που θα αντανακλούν επιτέλους την παγκόσμια πρωτοπορία των ΗΠΑ στην παραγωγή καινοτομίας και πλούτου. Η μέση αμερικανική οικογένεια είναι πιθανόν να είναι ένας θύλακας συντήρησης και δυσπιστίας, όμως έχει παρακολουθήσει το εισόδημα της να αποδυναμώνεται και θα μπορούσε να στηρίξει οποιονδήποτε την έπειθε ότι μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα στην οικονομία, πράγμα που την δεδομένη στιγμή κάνουν καλύτερα οι Δημοκρατικοί.
Τα προβλήματα της Αμερικανικής οικονομίας όπως απέδειξε και η κρίση των subprime στεγαστικών δανείων μπορούν να γίνουν και παγκόσμια προβλήματα. Αντίστροφα, η υπερθέρμανση του πλανήτη δεν θα αφήσει ανεπηρρέαστει την Βόρεια Αμερική, από την Ανατολική μέχρι την Δυτική Ακτή. Η Αμερική δεν θα είναι ο υπ' αριθμόν ένα μολυντής του περιβάλλοντος χωρίς συνέπειες. Είναι θετικό ότι και οι δύο υποψήφιοι δείχνουν πρόθυμοι να εργαστούν στα πλαίσια της διεθνούς κοινότητας για την μείωση των εκπομπών ρύπων του θερμοκηπίου όμως ο Ομπάμα φαίνεται περισσότερο αξιόπιστος σε αυτόν τον τομέα. Παρά το γεγονός ότι η θέση του για την μη εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου στα αμερικανικά χωρικά ύδατα έχει γίνει ηπιότερη ανήκει σε έναν πολιτικό χώρο που έχει δείξει μεγαλύτερη ευαισθησία σε ζητήματα περιβάλλοντος. Η έμφαση την οποία έχει αποδώσει στην πολυμέρεια και την συνεργατικότητα είναι θετική αλλά μένει να δοκιμαστεί στην πράξη.
Τελευταίο και σημαντικότερο, ο Ομπάμα δείχνει να έχει κατανοήσει περισσότερο από τον Μακέιν ότι η Αμερική είναι ένα κομμάτι μιας πολυπολικής και απρόβλεπτης παγκόσμιας κοινότητας η οποία χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και ρευστότητα και ως τέτοια απαιτεί συνέργειες οι οποίες θεμελιωνονται σε κοινές αξίες αλλά και ρεαλισμό. Η ευρωατλαντική συνεργασία είναι μια τέτοια συνέργεια η οποία παραμελήθηκε καταθλιπτικά από τον Μπους, στα πλαίσια μιας εμμονής του στην μονομέρεια, και η ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στο Βερολίνο είναι ένα πολύ καλό δείγμα επίστροφής της Αμερικής στον φυσικό της σύμμαχο. Αμερική και Ευρώπη μπορούν να διασφαλίσουν, μέσα από ειλικρινή και διαρκή συνεργασία την ισορροπία του παγκόσμιου συστήματος και να πετύχουν θεαματικά αποτελέσματα σε ζητήματα που σε μακροοικονομικό επίπεδο απειλούν την σταθερότητα σε ολόκληρες περιφέρειες (Ιρακ,Παλαιστίνη,Νταρφούρ) και σε μικροοικονομικό επίπεδο αφαιρούν καθημερινά ανθρώπινες ζωές και διαιωνίζουν την την εξαθλίωση, την δυστυχία και τον φανατισμό.

Ριζοσπαστισμός παντού!

Η κριτική δεν πρέπει να περιορίζεται στους άλλους, τις καταστάσεις γύρω μας,όλα αυτά που λατρεύουμε να μισούμε και, γενικότερα, το αδιέξοδο της εποχής μας από το οποίο όλοι προσπαθούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να βρούμε διέξοδο. Η κριτική, και μάλιστα η πιο σκληρή πρέπει να γίνεται στους ίδιους μας τους εαυτούς. Πρέπει να είναι μια αυστηρή και απόλυτη κριτική -χωρίς εξαιρέσεις και ελαφρυντικά- απένταντι σε όλα τα λάθη, τις παραλείψεις και την αδράνεια που ενδεχομένως να δείχνουμε απέναντι σε όλα αυτά που μας έχουν επιβάλει και πρέπει (δεν ξέρω βεβαια αν έχουμε τον χρόνο..) να αλλάξουν.Η σκέψη ότι ο κοινωνικός και πολιτικός προβληματισμός σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου ο καθένας κάνει ότι γουστάρει χωρίς να σκέφτεται τους άλλους και πιο πολύ το μετά, δεν έχει νόημα, είναι πραγματικά πολύ πειστική. Θα έλεγα ότι είναι και πάρα πολύ ρεαλιστική, πολύ περισσότερο, δυστυχώς, από τις απόψεις που έχουν εκφραστεί σε αυτό το blog διαχρονικά.
Οι άξονες γύρω από τους οποίους κινούμαστε είναι κατανοητοί: κοινωνική δικαιοσύνη, συνθήκες εργασίας και διαβίωσης στα αστικά, κέντρα, καλύτερη ποιότητα ζωής, αλληλεγγύη σε μετανάστες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, περιβάλλον, αντίσταση στην συντήρηση, την διαφθορά και το κατεστημένο που δεν έχει να προσφέρει τίποτα, αυτοοργάνωση, κριτική σκέψη απέναντι σε ΟΛΑ.Όταν γράφω σκέφτομαι πρώτα από όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου και αυτά που θα ήθελα πω σε άλλους ανθρώπους που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Δεν με νοιάζει πόσοι θα διαβάσουν αυτά (αν και χαίρομαι όταν ένας καλός φίλος με παίρνει τηλέφωνο ή κάνει κάποιο comment) και πολύ περισσότερο δεν με ενδιαφέρει καθόλου πόσοι θα συμφωνήσουν. Ούτως η άλλως πιστέυω ότι μεγάλα κοινωνικές ομάδες βιώνουν αυτά που γράφονται εδώ.Αυτά που πρεσβέυει αυτό το blog δεν είναι αποκομμένα από την πραγματικότητα. Όλοι μας έχουμε νιώσει ότι ξεσκιζόμαστε στην δουλειά για ψίχουλα, όταν γινόμαστε αντικείμενο εκμετάλλευσης από το σύστημα (που παρεπιπτώντος όλοι το αναφέρουν αλλά κανείς δεν μπορεί να το περιγράψει..), ότι δεν μας δίνονται αυτά που αξίζουμε ο καθένας προσωπικά, ότι, εν πάσει περιπτώσει, η ζωή μας έχει χειροτερέψει προς όφελος των λίγων. Αυτή η αυθεντική αίσθηση της οικτρής καθημερινότητας, αυτό το αμερικανόφερτο κυνήγι της ευτυχίας, που δεν έρχεται ποτέ, διαποτίζει την ζωή μας. Ζηλεύω ειλικρινά αυτούς που έχουν φτιάξει τους δικούς τους φανταστικούς κόσμους και ζουν σε αυτούς, αν και προτιμώ να ζω την αληθινή ζωή και να την κάνω όσο καλύτερη μπορώ. Η διέξοδος και ο τρόπος που βλέπω είναι η ριζοσπαστική θεώρηση και πράξη.
Πάρτε για παράδειγμα εκείνους που μας εκπροσωπούν στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Εκλέγονται από εμάς, διατυμπανίζουν ότι είναι κομμάτι μας και όμως τα "πόθεν έσχες τους" (χωρίς αμφιβολία και αυτά μαγειρεμένα) άλλα λένε. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ένας θεσμός εξευτελισμένος και αποδυναμωμένος όσο δεν πάει, κατηγορεί τους πολιτικούς που έχουν πλουτίσει (εδώ γελάνε..) αλλά έχει καλέσει όλους τους στο Μέγαρο και τρώει μαζί τους. Οι υπουργοί αναφέρονται στα λαμόγια του ΟΣΕ που καταχρώνται δημόσιο χρήμα με τον σεμνό όρο "προβληματικός οργανισμός" ενώ . με το δίκιο τους, αυτοί που παίρνουν χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα για να "βάζουν μέσα την επιχείρηση δεν δέχονται μείωση στις αποδοχές τους. Για την Siemens απλά ότι και να πούμε...είναι λίγο.Δεν μπορώ να καταλάβω με πιο σκεπτικό κάποιο στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν τα ίδια κόμματα..Είναι το κόμμα των επιχειρηματιών η λύση?Είναι η νομιμιμοποίηση των δωρεών σε κόμματα από επιχειρήσεις? Μπορεί να συγχέτεται η πολιτική με επιχειρήσεις, που έχουν εκ των πραγμάτων στόχο την μεγιστοποίηση του κέρδους?
Φοβάμαι ότι με την ανοχή μας έχουμε επιτρέψει την εκτροφή ενός θηρίου που θα είναι δύσκολο να σκοτώσουμε. Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να απαλλαγούμε από τις πληγές του καπιταλισμού χωρίς μια επέμβαση που θα είναι οδυνηρή αλλά θα σώσει τον ασθενή. Μια εκ βάθρων αλλαγή του σκηνικού όπως το γνωρίζουμε σήμερα, με μια προοδευτική κοινωνική πλειοψηφία που θα κινείται πέρα από τα όρια των κατακτήσεων της σύγχρονης αριστεράς και δεν θα συμβιβάσετε με τα όσα έχουν γίνει έως τώρα. Μια πλειοψηφία που, δυστυχώς δεν είναι δυνατόν να διαμορφωθεί σήμερα, παρά ως ένα κίνημα διαμαρτυρίας. Αυτό που έχουμε ανάγκη δεν περισσότερη διαμαρτυρία αλλά ριζοσπαστικές προτάσεις αλλαγής που θα συγκρουστούν, θα ματώσουν αλλά θα εκπληρωθούν. Μια κοινωνία που θα εργάζεται αλλά θα έχει τον χρόνο να σκεφτεί, να προβληματιστεί και να απολαύσει την ζωή μέσα σε ένα καθαρό και υγιές περιβάλλον. Αυτό θα πρέπει να είναι το μετανεωτερικό όραμα..