O Barack Obama και η λήθη

Ο Paul Krugman είναι (δεν έχω καμμία αμφιβολία περί αυτού) ένα σημείο αναφοράς στην φιλελέυθερη πολιτική σκέψη.Το βιβλίο του "The consience of a liberal" αποτελεί έναν ευανάγνωστο αλλά συγχρόνως καθηλωτικό απολογισμό της οικονομικής και πολιτικής ιστορίας των ΗΠΑ από την ίδρυση τους έως και το παρόν τους. Ένα οικονομικό παρόν ένδειας και ανισοτήτων, που εξηγείται πειστικά με πολιτικά επιχειρήματα (πολιτική παντοδυναμία ρεπουμπλικάνων,διάρρηξη της διακομματικής συναίνεσης για σημαντικές κοινωνικές δαπάνες).

Στο χθεσινό του άρθρο στους New York Times δεν διεκδικεί ανάλογες δάφνες διανοητικής πρωτοπορίας. Αναφέρεται, με την δέουσα αυστηρότητα στην ανάγκη για την διεξαγωγή έρευνας και ελέγχου των πεπραγμένων των κυβερνήσεων Bush την τελευταία οκταετία. Στιγματίζει την μεροληψία την κυβέρνησης υπέρ ημέτερων νεοσυντηρητικών (είτε αυτοί είναι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είτε κατασκευαστικές εταιρείες) αλλά και οι ψευδείς ισχυρισμοί που οδήγησαν στην Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Ψέγει τον νέο Αμερικανό πρόεδρο για την διαφαινόμενη απροθυμία του να προχωρήσει σε τέτοιου είδους έρευνες, προτάσοντας το επιχείρημα , πολύ λογικό, ότι εάν τέτοιου είδους συμπεριφορές μείνουν ατιμώρητες είναι πολύ πιθανόν να επαναληφθούν στο μέλλον.Το "looking forward attitude" του νέου Προέδρου υποβαθμίζεται από την αδυναμία του να ελέγξει και να τιμωρήσει φαινόμενα διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας. Πόσω μάλλον στην αρχή της θητείας του, όταν και απολαμβάνει το maximum της δημοτικότητας που τον έφερε στον Λευκό Οίκο.

Στα απογοητευτικά σημάδια που έχει, δυστυχώς, δείξει ο Οbama προστίθεται ακόμα ένα. Ο Economist κάνει λόγο στο κύριο άρθρο του για ανανέωση (renewal) όμως αυτή πρέπει να θεμελιωθεί στους νόμους και το δίκαιο.Οι οποίοι παραβιάστηκαν κατ'επανάληψη κατά τις προεδρίες του G.W. Bush. Μαζί με την νοημοσύνη μας..

O Obama και η πρώτη απογοήτευση

Η επιλογή της Hillary Rohdam Clinton για την θέση του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας καθώς και η διατήρηση του κ. Robert Gates στην θέση του υπουργού της Άμυνας των ΗΠΑ είναι βέβαιο ότι έχουν δυσαρεστήσει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του Barack Obama, όχι μόνο εκείνους που ανήκουν στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Είναι αδιανόητο, η πολιτική δυναμική του Barack Obama αλλά και οι προσδοκίες που καλλιέργησε κατά το διάστημα της προεκλογικής του εκστρατείας να υποτιμούνται με τέτοιο τροπο και μάλιστα σε ένα χρονικό σημείο κατά το οποίο ο ίδιος δεν εχει αναλάβει ακόμα τα καθήκοντα του και ως εκ τούτου δεν έχει ακόμα φθαρεί.Με την επιλογή των δύο αυτών προσώπων σε θέσεις κλειδιά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ο Obama προσφέρει ένα πρώτο σκωτσέζικο ντους απογοήτευσης και προβληματισμού σε όλους εκείνους που τον υποστήριξαν και πανηγύσαν την εκλογή του στο ανώτατο αξίωμα των ΗΠΑ.

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Barack Obama και του Joe Βιden κυριάρχη θέση ανάμεσα στις προτεραιότητες τους αποτελεί ο υπέυθυνος τερματισμός της αμερικανικής κατοχής του Ιράκ.H κ. Κλίντον τάχθηκε υπέρ της πολεμικής περιπέτειας στο Ιράκ που κοστίζει ακριβά τόσο σε όρους ανθρώπινων απωλειών όσο και και σε όρους σταθερότητας της περιοχής. Ο Robert Gates διορίστηκε από τον απερχόμενο, και πιο αποτυχημένο, πρόεδρο και δεν μπορεί κανείς να αντιληφθεί ποια είναι η σχέση του με τον αέρα της αλλαγής που επιθυμεί να εμφυσήσει ο πρώτος μάυρος αμερικανός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το τρομοκρατικό χτύπημα στην Ινδία καταδεικνύει το εύρος της ασυμμετρίας των τρομοκρατικών επιθέσεων καθώς και την αδυναμία αντιμετώπισης τους με παραδοσιακά μέσα.Κατά την προεκλογική περίοδο αίσθηση προκάλεσε η δήλωσε του Obama ότι είναι πρόθυμος να καθήσει στο ίδιο τραπέζι με τον Αχμαντινετζάντ. Μένει να αποδεχτεί εάν ρεαλιστικές προσεγγίσεις τέτοιου είδους, οι μόνες που μπορούν να επιφέρουν κάποια πρόοδο στην Μέση Ανατολή, θα γίνουν πραγματικότητα.
Εάν τα γεράκια του Μπους συνεχίσουν να πετούν πάνω από την Ουάσιγκτον, η περίοδος που θα διανύσουμε επί προεδρίας Obama θα είναι ακόμη πιο απρόβλεπτη και επικίνδυνη...